KALENDARZ WYDARZEŃ
Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
      1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
Drukuj

Kalendarium

Wybierz miesiąc:
 
Sztuka Ulicy na Bielanach
Data: 23 czerwca 2018 
Trwa do: 24 czerwca 2018 
Opis:

Serdecznie zapraszamy na wyjątkowe widowisko! Już 23 i 24 czerwca na terenie zielonym przy stacji metra Słodowiec odbędą się dwa spektakle. W tym roku będziemy mieli przyjemność gościć teatr Woskresinnia z Ukrainy, który zaprezentuje spektakl pt. „Mewa”. Drugiego dnia swoje osiągniecia zaprezentuje teatr Klinika Lalek w przedstawieniu pt. „Cyrk bez przemocy”.

Zapraszamy do zapoznania się z działalnością teatrów:

Lwowski Akademicki Teatr Woskresinnia – Mewa

Data: 23 czerwca 2018 r. (sobota).
Godz. 21.00.
Miejsce:
teren zielony przy stacji metra Słodowiec.
WSTĘP WOLNY!


Lwowski Akademicki Teatr Woskresinnia powstał we Lwowie w 1990 roku na fali transformacji społecznej i odzyskania niepodległości przez Ukrainę. Zespół został stworzony w wyniku porozumienia młodych aktorów z różnych ukraińskich miast, a na jego czele stanął  Jarosław Fedoryszyn – absolwent Wydziału Teatralnego Uniwersytetu w Charkowie oraz GITIS w Moskwie, znany artysta i doświadczony reżyser teatralny.

Teatr Woskresinnia szybko zdobył popularność wystawiając dzieła dramaturgii światowej, które wcześniej nie pojawiały się na deskach teatrów ukraińskich. Krok po kroku, łącząc tradycyjny dramat psychologiczny ze współczesnymi formami wizualnymi, zespół wypracował swoją charakterystyczną formułę sceniczną.

W ciągu swojego ponad dwudziestoletniego istnienia Woskresinnia występował często w Polsce, Niemczech, Szkocji, Czechach, Słowacji, Słowenii, Serbii, Rosji, Białorusi, Litwie, Mołdawii, Łotwie, Turcji, Iranie, Egipcie i Korei Płd. Zdobył wiele prestiżowych nagród na festiwalach międzynarodowych w Edynburgu, Nowym Sadzie, Lublanie i Mariborze.

Do niebywale interesujących inscenizacji widzowie i krytyka zgodnie zaliczyli: Trzy siostry Czechowa, Drogę do Damaszku Strindberga, Gigantów z Gór Pirandella, Hioba Karola Wojtyły, Zwiastowanie Claudela, Zachodnią Przystań Koltesa, Oszalałego z miłości Sama Sheparda, Szarańczę Srbljanovicz, a ostatnio Pod drzwiami Borcherta i Taniec Życia Olesia.

Od roku 1996 zespół specjalizuje się w przedstawieniach plenerowych, dzięki którym nawiązuje żywy dialog z publicznością.Do najgłośniejszych premier należą: Fiesta BaryliefaŚwięte i Grzeszne, Danyło Halicki, Hiob, Marzenia, Gloria, Wiśniowy Sad, Gazeta czyli Życie jest piękne, Spotkać Prospera, Misterium Pinsla (Bal geniusza), Testament Szewczenko, Mewa i ostatnio Pociąg do Lwowa. Rozmach oraz widowiskowość tych spektakli, połączone z mistrzowską grą aktorska przyniosły teatrowi rozgłos i uznanie – Woskresinnia stał się niekwestionowanym liderem teatru ulicznego Ukrainy. W 2010 roku w dowód uznania osiągnięć artystycznych Ministerstwo Kultury Ukrainy nadało Teatrowi  wysoce prestiżowy status Teatru Akademickiego . 

Przy teatrze Woskresinnia Jarosław Fedoryszyn zorganizował Międzynarodowy Festiwal Teatru Złoty Lew, który odbywa się co dwa lata we Lwowie.

Mewa – autorska interpretacja arcydzieła Antoniego Czechowa. Zdaniem Jarosława Fedoryszyna – jednej z  najbardziej wzruszających, najbardziej ujmujących biografii, jakie autor przedstawił w dramacie.

Mewana pozór opowiada o młodym mężczyźnie, którego cała seria niepowodzeń pisarskich oraz miłosnych doprowadza w konsekwencji do samobójstwa. Ale właściwie sztuka jest komedią o przemijaniu czasu, o młodości i idealizmie, udaremnionych sarkastycznie przez starość i doświadczenie. Czechow opowiada o ludziach, którzy spędzają czas na jałowych rozważaniach o prawdziwym życiu, czekającym gdzieś indziej, o fiasku poszukiwania miłości, która rozmija się z pragnieniami, o niemocy i braku odwagi by realizować marzenia. A kiedy nawet do takich prób dojdzie – o bezgranicznej samotności w obliczu poniesionej porażki.

U Czechowa nie ma niczego wprost. Zachowania postaci są niedookreślone, a motywacje ich działań „rozpływają się” w ogromie zjawisk towarzyszących ludzkim losom. Przedstawione w widowisku sceny z wiejskiego życia budują atmosferę nostalgii za czymś pięknym. Zachowując atmosferę teatru Czechowa, reżyser gra na uczuciach widzów, ich wyobraźni, odsyła publiczność do Szekspira i Nekrošiusa.

To spektakl o młodych artystach o odmiennym spojrzeniu na życie, o starszym pokoleniu, gorliwie strzegącym swoich dawnych stanowisk, o niesłychanej miłości, o poszukiwaniu sensu życia, także  w sztuce.

Fajerwerki, ogień i projekcje wideo uzupełniają widowiskowość przedstawienia.

Z wypowiedzi reżysera:

„Chciałbym aby ludzie nie zapominali, że mają w sobie  skrzydła i wszyscy powinniśmy latać. Bo jeśli skrzydła zostają złamane, czujemy się źle. W przedstawieniu jest dużo mew. Wszyscy ze swej natury jesteśmy mewami.  Na potrzeby przedstawienia została napisana unikalna muzyka. Czechow jest dla mnie interesujący, ponieważ powiada, że wszyscy uważamy, że wszystko mamy przed sobą, lecz okazuje się, że wszystko w naszym życiu jest już za nami.Życie jest bardzo krótkie. Często o tym nie myślimy. Mamy wiele do zrobienia”.

Opinie:

„Przed widzem pojawia się procesja bohaterów. Idą w kółko, zarówno na początku spektaklu, jak i w ciągu całej akcji przedstawienia. Takie chodzenie w kółko nie pozwala bohaterom na wyjście poza jego granice, wszystko się zaczyna i kończy w tym kole, mimo silnego pragnienia Konstantego i Niny, aby  się z niego wyrwać…”.

Natalia Kowpańko, ispolkombrest, 12.09.2016

„Mewa występuje jako symbol samotnego nieszczęśliwego ptaka, skazanego na nieustanne krążenie z krzykiem nad wodą. Główna bohaterka Nina Zarieczna utożsamia się z taką mewą”.

Irina Botvina , Brestskaja Gazeta, 16.09.2016

„Nie tylko u Niny, ale również u Konstantego, a następnie u Arkadinej i u innych bohaterów przedstawienia pojawiają się skrzydła.  Z takim nieudanym życiem również są mewami. Żeby  wzlecieć, potrzebują ognia w duszy –  kroku w stronę pełni radosnego życia i sztuki.  Niestety płomień dogasa.  Nawet nie zdążył zapłonąć pełnym blaskiem. Bohaterowie spektaklu gaszą ten ogień, tak jak  Trigorin marnuje życie Niny Zariecznej /…/. Jeden Trepliew próbuje walczyć, wierzy, że ludzie potrzebują nowego teatru, nowych form. Rozdaje skrzydła, jego wysiłki jednak pozostają daremne – dziwny ten  taniec ze zwęglonymi skrzydłami.  Czy to symbol upadku nadziei?  Brakuje woli tworzenia, to już występek. I mewy, symbole wolności, mszczą się. Starcy nadal noszą swoje ciężkie worki, dorobek dostatniego życia, nie chcą się z nim rozstać . Nie sądzą, że na końcu drogi,  pozostaną tylko szkielety – szczątki po ludzkich namiętnościach i niespełnionych marzeniach”.

Belaruski Partizan, 13.09.2017

Reżyseria, scenariusz, opracowanie muzyczne: Jarosław Fedoryszyn 
Dekoracje, kostiumy: Alla Fedoryszyna 
Współpraca reżyserska, światło: Krzysztof Dubiel
Video: Andrij Kogut
Dźwięk: Sergiy Kondratovych
Obsada: Nataliia Marchak, Nataliya Lukashonok, Halyna Strychak, Petro Mykytyuk, Volodymyr Hubanov, Volodymyr Chukhonkin, Taras Yurychko, Yurii Pylypchuk, Yevheniy Petrov, Chekmarov Oleksandr, Yaroslav Korniychuk.

Premiera – 14 czerwca 2015 roku w Kaliszu (Międzynarodowy Festiwal Artystycznych Działań Ulicznych LA STRADA).

www.voskresinnia.eu

___________________________________________________________________________


Teatr Klinika Lalek - Cyrk bez przemocy

Data: 24 czerwca 2018 r. (niedziela).
Godz.: 22.00. UWAGA! Zmiana godziny rozpoczecia przedstawienia z 21.00 na 22.00.
Miejsce: teren zielony przy stacji metra Słodowiec.
WSTĘP WOLNY!

Teatr Klinika Lalek powstał w 1988 roku na wydziale lalkarskim szkoły teatralnej we Wrocławiu. W trakcie studiów grupa zrealizowała cztery spektakle, w tym dwa plenerowe.  W tym czasie powstał obrazowany działaniami happeningowymi manifest artystyczny Med-Art, w którym artyści wyrażali chęć uzdrowienia sztuki. W 1991 roku zespół przeniósł się do Wolimierza - małej wioski na Pogórzu Izerskim i odtąd działa jako wiejski i wędrowny teatr lalkowy. Wraz z przeprowadzką wykrystalizował się trzon zespołu, który do dzisiejszego dnia stanowią Joanna - Jemiołka Wiktorczyk oraz Krzysztof-Wiktor Wiktorczyk. W 1991 roku członkowie teatru założyli Fundację Na Rzecz Wspierania Kultur Alternatywnych i Ekologicznych, której głównym celem jest popieranie działań ekologicznych i sztuki, budowa i koordynowanie działań ekologicznych wioski Wolimierz oraz wspieranie teatru Klinika Lalek.

Od 1993 roku siedzibą teatru jest były dworzec kolejowy przemianowany na "Stacja-Wolimierz", w którym z czasem ze zdewastowanych pomieszczeń powstały pracownia lalkarska, galeria, kawiarnia, pokoje gościnne wraz z zapleczem, miejsca na warsztaty plastyczne i muzyczne oraz sala teatralna ze zmienną sceną. Dawna rampa kolejowa przed budynkiem posłużyła artystom za scenę na wolnym powietrzu.

Klinika Lalek wystawia spektakle w przestrzeniach zamkniętych, realizuje efektowne parady uliczne, wielkie widowiska plenerowe, akcje plastyczne, warsztaty i przedstawienia dla dzieci.

 
elephant
Projekt i wykonanie AI